La Femme A Faim: brokuły

9 listopada 2010

A wszystko to, bo...

Nie jem, nie gotuję... bo tęsknię!
Tęsknię za zielenią, za słońcem, a najmocniej - za Zielonym Słoneczkiem.
Dzielna będę, nie dam się, Słoneczko wróci :)

ZMIKSOWANY brokuł dumnie nazywany kremem :D

27 marca 2010

Nowa energia :)

Ameryki nie odkrywam stwierdzając, że wreszcie zawitała do nas wiosna! I wszystko zaczyna odżywać, zazieleniać się, kwitnąć..
I mam na to dowody :)

Ale najważniejsze jest to, że Ola i ja rozkwitamy na nowo! A jakże!
A jako, że dziś zostałyśmy dodatkowo przeszkolone w zakresie "racjonalnego gospodarowania sobą w czasie", więc na pewno uda nam się zrealizować wszystkie wymarzone kulinarne pokusy :)
Na początek moja wiosenna zachcianka.

ZUPA BROKUŁOWA.

Jak już zdążyła zauważyć Ola, dla mnie brokułów nigdy dość! Tym razem "przerobione" zostały na wiosenną zupę :)

Ile to czasu zajęło mi przekonanie się do gotowania zup i zrozumienie, jak łatwo się je wyczarowuje... Zawsze wydawało mi się to sztuką tajemną i skomplikowaną.. A tymczasem wystarczy...

Ugotować porcję rosołową z odrobiną "wegety". Do rosołku wrzucić ulubione warzywa (w mojej zupie znalazły się: 1 cebula, pół selera, 1 por, 4 marchewki..)
Doprawić do smaku.. sól, pieprz, pietruszka..i inne ulubione zioła.
Następnie dodać najdelikatniejsze warzywa - brokuły i groszek (chyba, że wolimy zupę-krem) :)
Na koniec dodać jeszcze rozmieszaną zupę w proszku i śmietankę :)

Smacznego!

Natalia.

„La Femme A Faim”… a jak wiadomo głodna kobieta to kobieta pomysłowa. W naszym przypadku nawet dwie. A jako, że współpracę opanowaną mamy do perfekcji, z tego duetu wyniknąć mogą rzeczy niezwykłe.

Jako kolektyw możemy poszczycić się znajomością 5 języków obcych, 10 całkiem niezłych dowcipów, 150 w większości bezużytecznych teorii i 1, ale za to idealnego pomysłu na życie. Wiadomo jednak, że żadna grupa nie jest tylko prostą sumą jednostek. Śmiało można powiedzieć, że my dopełniamy się jak francuski szampan i truskawki, rosyjska wódka i śledzik.. czy też po prostu – jak studenckie piwo i orzeszki. Obie, już prawie „zawodowo”, trudnimy się wszelkiego rodzaju podglądactwem …a interesujące może być wszystko – od zachowań tramwajowych chłopców w dresach poczynając, na wyrafinowanych strategiach działania „babć rakiet” kończąc. Razem potrafimy też poradzić sobie z rzeczami, których wykonanie w pojedynkę graniczyłoby z cudem.. mamy tu na myśli chociażby zrozumienie meandrów statystyki, logiki czy ekonomii. W końcu „co dwie głowy to nie jedna”, więc kiedy jedną z głów zaprzątają coraz to nowe pomysły i idee, druga natychmiast przygotowanych ma sto sposobów wcielania ich w życie…

Duetem wyjątkowym jesteśmy także dlatego, że każda z nas wnosi do niego unikalne i odmienne wartości…

Ola – dla której nie ma pytań bez odpowiedzi, ani problemów, których nie dałoby się rozwiązać. Sezonowo uzależniona od bitej śmietany i energy-drinków, jest wierną fanką halowych sportów męskich – w szczególności piłki ręcznej, do czego z pewnością przyczynia się jeden z zawodników… Na co dzień Ola trudni się zgłębianiem tajników języka rosyjskiego, wymyślaniem coraz to dziwniejszych imion dla swojego kota (którego niestety jeszcze nie posiada) oraz, do czego przyznaje się niechętnie, czytaniem kolorowych pism kobiecych. W wolnych chwilach po raz setny sięga po „Anię z Zielonego Wzgórza” lub też długie godziny spędza z mamą na domorosłym filozofowaniu. Jak utrzymuje, prześladuje ją także niezwykły „potencjał bałaganu”, z którym nadal dzielnie próbuje walczyć.

Natalia – dla której nie ma zadań niemożliwych, ani miejsc, do których nie można dotrzeć. Jak na „łącznika” przystało, z natury jest bardzo ciekawa ludzi i świata, a jej listy kontaktów pękają w szwach. Życia nie wyobraża sobie bez facebooka i skype’a (niektórzy sądzą nawet, że gotowa jest przeskoczyć do następnego etapu ewolucji, w którym słuchawki i mikrofon stanowić będą integralną część organizmu :P) Na co dzień Natalia nie rozstaje się też z empetrójką, w której swoje malutkie miejsce ma muzyka z każdej ze stron świata. Potwierdza się to w jej fascynacji językami obcymi i miłości do Konkursu Eurowizji. Chorobliwie dba też o porządek i ład, co wprawia w kompleksy wszystkich przeglądających jej notatki, łącznie z panem w punkcie ksero. W wolnych chwilach oddaje się zabawie w „Simon says”..co jak twierdzi, najlepiej wychodzi z samym Simonem…

Naszą wspólną przygodą z gotowaniem z pewnością będzie kierowała jakże prosta i trafna porada Julii Child: „Próbuj nowych przepisów, ucz się na błędach, bądź nieustraszony, ale przede wszystkim BAW SIĘ DOBRZE!”

Tak więc..toujours bon appetit!